जर जागृती हा प्रकाश असेल, तर मौन ही रात्र आहे. स्पष्ट करा.
admin Staff answered 3 weeks ago
सूर्य उगवतो आणि दररोज आपल्यासमोर द्वैताचे स्वरूप उलगडून दाखवतो.
रात्र अवतरते आणि सर्व द्वैतांचे रूपांतर अंधाराच्या अद्वैत अवस्थेत करते.
मग ती लाखो डॉलर्सची पिकासोची चित्रकला असो, कोहिनूर हिरा असो, किंवा एखाद्या भिकाऱ्याची भिक्षापात्री असो—रात्रीच्या अंधारात या सर्वांना समान पातळी प्राप्त होते.
दिवस विभाजन करतो, तर रात्र एकरूप करते.
जागृती हा तो प्रकाश आहे जो या द्वैतपूर्ण जगात विहार करतो; परंतु अंतर्मनातील मौन (शून्यता) ही ती अवस्था आहे जिथे सर्व द्वैते एकजीव होतात आणि ‘काहीच’ (no-thing) शिल्लक राहत नाही.
द्वैताने भरलेले दिवस आणि एकरूप अद्वैताने नटलेल्या रात्री—यांचा चक्रव्यूह आपल्या आयुष्यात अत्यंत समतोलपणे कार्यरत असतो.
अगदी त्याचप्रमाणे, एका समाधिस्थ व्यक्तीच्या आयुष्यातही—स्पष्ट द्वैत आणि समाधीची अद्वैत अवस्था—यांचा समतोल उत्तम प्रकारे साधलेला असतो.
परंतु जेव्हा आपण एका गोष्टीची इच्छा धरतो आणि दुसऱ्याचा तिरस्कार करतो; जेव्हा आपण एखाद्या गोष्टीचा पाठलाग करतो आणि दुसऱ्याची निवड करतो—तेव्हा हा नाजूक समतोल बिघडतो.
हे सर्व मनाच्या अज्ञानाचेच फलित असते.
‘निर्मन’ (मनातीत) अवस्थेत असताना, सर्व गोष्टींचा पूर्ण स्वीकार घडतो आणि समाधीचा तो समतोल पुन्हा प्रकट होतो.
जेव्हा आपण जगाला बदलण्याचे प्रयत्न थांबवतो; जेव्हा आपण आपल्या पूर्वग्रहांच्या चष्म्याशिवाय गोष्टींकडे पाहतो; जेव्हा आपण लोकांना किंवा आपल्या अंतर्मनात उमटणाऱ्या भावनांना ‘नावे’ देणे (लेबल लावणे) थांबवतो—तेव्हा आपण नाम-रूपांच्या या जगाच्या पलीकडे जातो आणि आपल्या आयुष्यात एक अद्भुत शांतता अवतरते.
संपूर्ण आयुष्यच मग एक भव्य घटना, एक गूढ जादू बनून जाते—जिथे ‘मी’पणाची (अहंकाराची) आता काहीच गरज उरत नाही.
आयुष्याचे कोडे उलगडता येत नाही; पण ते नक्कीच जगता येते—अगदी प्रत्येक क्षणाचा आस्वाद घेत, क्षणोक्षणी.