સન્યાસ આપવામાં કે લેવામાં આવતો નથી, સન્યાસ થાય છે

સન્યાસ આપવામાં કે લેવામાં આવતો નથી, સન્યાસ થાય છે

મન દ્વારા રચાયેલ (કલ્પિત) હોવાને કારણે, અહંકારને સતત અશાંત જીવન સિવાય બીજું કંઈ મળ્યું નથી.

તે વાસ્તવિક ન હોવાથી, અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવા માટે તેને સતત પુષ્ટિની જરૂર પડે છે.

સતત સંબંધો શોધવા અને તેની જરૂરિયાત અનુભવવી, વધુ ને વધુ સંપત્તિ એકઠી કરવી, સોશિયલ મીડિયા પર વધુ ને વધુ ‘લાઇક્સ’ની ઈચ્છા રાખવી, વધુ નામ અને ખ્યાતિ માટે સંઘર્ષ કરવો, વિવિધ સંસ્થાઓ (ખાસ કરીને ધાર્મિક) સાથે જોડાવું – આ બધું અહંકારના ટકી રહેવાના દયામણી પ્રયાસો છે.

તમામ અહંકારોને સતત વિસ્તરણની જરૂર હોવાથી, અન્ય અહંકારો સાથે ઘર્ષણ અનિવાર્ય છે, અને સંસારિક જીવનમાં આ એક સામાન્ય બાબત બની ગઈ છે.

સમસ્યા સંસાર નથી; સમસ્યા સ્વયં અહંકાર છે.

હવે અંતર્મુખ થવાનો, વિશ્લેષણ કરવાનો અને અહંકારની કૃત્રિમતાને સમજવાનો સમય આવી ગયો છે.

પૃથ્વી પરની કોઈપણ વ્યક્તિ જો સાચા અર્થમાં ધ્યાન કરે, તો દરેકને માત્ર એક જ જવાબ મળશે – આંતરિક મૌન, જે સંપૂર્ણપણે વર્તમાન અને વાસ્તવિક છે, અને કૃત્રિમ અહંકારથી તદ્દન વિપરીત છે.

ત્યારે જ તેમને સમજાય છે કે તેઓ પોતે જ તે મૌન (શાંત ચેતના) છે, અસ્તવ્યસ્ત અહંકાર નહીં.

મૌનને કોઈ પરિમાણ હોતા નથી, કારણ કે તે નિરાકાર છે (તે મૂળ તત્વ કે ‘ન્યુમેનન’ છે), જ્યારે અહંકાર અને તેનું મેદાન (સંસાર) ચાર-પરિમાણીય છે (ઊંચાઈ, પહોળાઈ, ઊંડાઈ અને સમય – એટલે કે ‘ફિનોમેના’ કે દ્રશ્યમાન જગત).

ચાર-પરિમાણીય સંસારમાં શાંતિ હોતી નથી, કારણ કે તેની આંતરિક ઊર્જાને લીધે તે સતત ગતિશીલ રહે છે; અહીં કશું જ કાયમ રહેતું નથી – તમારું નામ, ખ્યાતિ, સંપત્તિ, મહેલો, કિલ્લાઓ કે સામ્રાજ્યો પણ નહીં.

પરમ શાંતિને છોડીને, નિરર્થક સંસાર (માનસિક જગત)માં પ્રવેશવાની ઈચ્છા કોણ રાખશે?

સંન્યાસ આપવામાં કે લેવામાં આવતો નથી; સંન્યાસ તો ઘટે છે (સ્વયં સ્ફુરે છે).

આ એક આંતરિક અવસ્થા છે; તે માત્ર તમે જ જાણી શકો છો; બીજું કોઈ જાણી શકતું નથી.