संन्यास

संन्यास

संसारातील प्रत्येक गोष्ट हा एक व्यवहार आहे.

कोणाची तरी इच्छा असते, कोणीतरी ती पूर्ण करते आणि देवाणघेवाण होते – म्हणजेच व्यवहार घडतो.

तुम्हाला कशाची इच्छा आहे, याला काहीच महत्त्व नाही.

तुम्हाला पैसा, सौंदर्य, नाव, प्रसिद्धी, (सोशल मीडियावर) प्रेक्षकसंख्या, मित्र किंवा नातेवाईक हवे असतील, तरीही त्याने काही फरक पडत नाही.

इच्छा धरणे किंवा आकांक्षा बाळगणे, हाच तर संसार आहे.

पण ध्यान मात्र वेगळे आहे.

ध्यान केवळ त्यांच्यासाठीच आहे ज्यांनी अशा सांसारिक प्राप्तींमधील निरर्थकता समजून घेतली आहे.

ध्यान म्हणजे रूपांतर; संसारी व्यक्तीचे संन्याशात होणारे रूपांतर; इच्छा बाळगणाऱ्याकडून इच्छा-रहित अवस्थेकडे होणारा प्रवास.

जेव्हा एखादी व्यक्ती रूपांतरित होण्यास आणि त्याग करण्यास तयार असते, तेव्हाच ध्यान यशस्वी होते.

जेव्हा सर्व इच्छा गळून पडतात, तेव्हा त्या व्यक्तीला उमजते की संसार हा केवळ एक भ्रम होता; आणि ज्या मूळ अधिष्ठानावर संसाराचे हे नाटक घडत होते, तेच सत्य आहे – एकमेव सत्य.

त्याच क्षणी त्याला परमानंदाचा अनुभव येतो; त्याचे संसारी व्यक्तीतून संन्याशात रूपांतर होते.

संन्यास घेतला जात नाही किंवा दिलाही जात नाही; तो आपोआप घडतो.