डोळे उघडे ठेवून केलेले ध्यान

डोळे उघडे ठेवून केलेले ध्यान

जेव्हा तुम्ही डोळे पूर्ण उघडे ठेवून शांत बसता आणि बाह्य जगाला तुमच्या अंतर्मनात मुक्तपणे वावरताना पाहता; जेव्हा तुम्ही सूर्यकिरणांचा स्पर्श आणि त्यांची ऊब अनुभवता, पक्ष्यांचा किलबिलाट व प्रत्येक श्वासाचा आनंद घेता; जेव्हा तुम्ही कृतज्ञतेने भरलेले असता आणि ईश्वरी अस्तित्वाच्या समग्रतेत तल्लीन झालेले असता; आणि अशा वेळी जेव्हा मनाची गरजच उरत नाही…

तेव्हाच तुम्ही तो क्षण खऱ्या अर्थाने जगलेले असता.

तुम्हाला मानवनिर्मित मंदिरांची गरज भासत नाही.

हे संपूर्ण जग आणि प्रत्येक क्षण हेच एक मंदिर असते.

ईश्वरत्व पुस्तकांमध्ये नाही, पर्वतांवर नाही, मंदिरात किंवा चर्चमध्ये नाही, की धार्मिक उत्सवांमध्येही नाही.

त्या गोष्टी केवळ वेळ घालवण्याचे, मनाला गुंतवून ठेवण्याचे आणि आपण काहीतरी महान कार्य करत आहोत असा भास निर्माण करण्याचे मार्ग आहेत.

ईश्वरत्व सर्वत्र आणि प्रत्येक क्षणी विद्यमान आहे (कणाकणात आणि प्रत्येक क्षणात ईश्वर आहे).

ते दैवी तत्त्व तुमच्या आतच आहे – तुमच्या मनाच्या, तुमच्या समजुतींच्या, तुमच्या वृत्तींच्या आणि वासनांच्या पडद्याआड दडलेले.

आपल्या मनाचा सामना करणे आणि त्यावर विजय मिळवणे ही आयुष्यातील सर्वात कठीण गोष्ट आहे.

“हे महाबाहो कुंतीपुत्रा, चंचल मनाला आवर घालणे निःसंशयपणे अत्यंत कठीण आहे; परंतु सततचा सराव आणि वैराग्य यांच्याद्वारे ते शक्य आहे.” — [भगवद्गीता ६.३५]

ध्यान हाच तो मार्ग आहे. स्वतःच्या मनाला जाणून घ्या, म्हणजे तुम्हाला ईश्वराचीही ओळख होईल.