चेतना एक आहे.

चेतना एक आहे.

चेतना एक आहे.

त्यात प्रबुद्ध आणि अप्रबुद्ध दोघेही सामावलेले आहेत; चेतनेमध्ये दोघांनाही आपापले स्थान आहे.

एका अवस्थेतून दुसऱ्या अवस्थेत जाणे म्हणजे केवळ आयामातील बदल आहे, पण तरीही आपण त्याच चेतनेमध्ये राहतो.

पारंपरिक, सांसारिक, भौतिक ज्ञान हे संचयी, विभाजक (द्वैतवादी) आहे आणि म्हणूनच ते एक ओझे आहे, परंतु आत्मज्ञान मुक्तीदायी आहे, कारण ते तुम्हाला द्वैतातून मुक्त करते.

द्वैत हा एक रोग आहे; अद्वैत ही तुमची नैसर्गिक, निरोगी अवस्था आहे.

गुंजा आणि गुल.

फरक क्या है गुंजा और गुल्में

एक है बात कही हूई, एक है बेकही

(कळी आणि फूल यात काय फरक आहे? एक बोलून दाखवलेले विधान आहे, आणि दुसरे अजून न बोलून दाखवलेले.)

मन हे संसाराचेच उत्पादन आहे, जसे ते आत्ता आहे.

ते संसाराला सुधारू शकत नाही, कारण ते स्वतःच एक संसार आहे.

मनाने ‘मी’ ही एक काल्पनिक ओळख निर्माण केली आहे आणि ते सतत तिच्याभोवतीच फिरत असते.

यावर एकमेव उपाय म्हणजे सजगतेत राहणे आणि अखेरीस शून्य अवस्थेत पोहोचणे, जिथे ‘मी’ ची असत्यता लक्षात येते.

ज्या क्षणी ‘मी’ खोटा ठरतो, ‘तू’ सुद्धा खोटा ठरतो आणि द्वैत अद्वैत अवस्थेत विलीन होते.

अहंकार नष्ट करण्याची गरज नाही; नष्ट करण्यासारखे काहीच नाही, ते केवळ एक अज्ञान आहे.

अज्ञानावरचा उपाय मन नाही (ज्याने मुळात हे अज्ञान निर्माण केले आहे). स्थान), पण सर्वांत श्रेष्ठ ज्ञान म्हणजे आत्मज्ञान.

जोपर्यंत अद्वैत अवस्थेमध्ये वैश्विक, बिनशर्त प्रेम, करुणा, क्षमा आणि परोपकार यांचा संचार होत नाही, तोपर्यंत ती आपले मूळ मूल्य गमावते.

परंतु या सर्वांसह, ती मनुष्याला प्राप्त होऊ शकणारी सर्वोच्च अवस्था बनते.